Αργότερα, ανάγκασες όλη την παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα να σου υποκλιθεί και να σε τιμήσει, όταν σε τελικό κυπέλλου υπέδειξες στον διαιτητή ότι το γκολ που είχες πετύχει έπρεπε να ακυρωθεί γιατί το είχες βάλει με το χέρι. Σε ένα κόσμο που ο συναγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων για το ποιος θα εξαπατήσει με τον καλύτερο τρόπο τον διπλανό του, κάτι τέτοιο δεν είχε ξανασυμβεί. Έτυχες της διεθνούς αναγνώρισης και τιμήθηκες όπως σου άξιζε για αυτή τη συμπεριφορά σου.
Στην πορεία, τόλμησες να τα βάλεις με ανθρώπους του υποκόσμου που είχαν εισβάλει στα διοικητικά της αγαπημένης σου ομάδας και την οδηγούσαν ίσια στον αφανισμό με τη συνεχή τους αφαίμαξη. Και σχεδόν τα κατάφεραν παρά τη γενναία αντίσταση που πρόβαλες τότε.
Ακολούθησε η απόφασή σου να εγκαταλείψεις αυτό που αγαπούσες περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, προκειμένου να αναλάβεις τη σωτηρία της αγαπημένης σου ομάδας που είχε φτάσει στο χείλος του γκρεμού και κινδύνευε με ολοκληρωτική καταστροφή και αφανισμό. Μπήκες μπροστάρης σε μια προσπάθεια που έμοιαζε ουτοπική και ανέλαβες μια αποστολή που εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αποστολή αυτοκτονίας. Επιχειρηματίες με τεράστια οικονομική επιφάνεια, δηλωμένοι ΑΕΚτζήδες, είχαν βάλει τότε την ουρά στα σκέλια και ενώ έβλεπαν την ΑΕΚ να ακροβατεί στο χείλος του γκρεμού, εκείνοι σφύριζαν αδιάφορα και αρνιόντουσαν να της απλώσουν το χέρι για να πιαστεί. Και εσύ το έκανες χωρίς να το πολυσκεφτείς. Το εγχείρημα μπορεί να απέτυχε και η ΑΕΚ να οδηγήθηκε στον υποβιβασμό αλλά η υπερπροσπάθεια που κατέβαλες εκείνη την εποχή ενάντια στη λογική και τα συμφέροντά σου, έχει καταγραφεί σαν μοναδική και αποτελεί άλλο ένα παράσημο στο στήθος σου.
Και στην προσωπική σου ζωή πρόσφατα, με το τραγικό συμβάν του χαμού της αγαπημένης σου συντρόφου, με τη στάση σου και τις μάχες που έδωσες όλο αυτό το δύσκολο διάστημα παραμένοντας στο πλευρό της μέχρι το μοιραίο, υπέγραψες ένα ακόμα δείγμα γραφής της ποιότητάς σου σαν άνθρωπος και του πλούτου που κρύβεται στον εσωτερικό σου κόσμο. Αγαπήθηκες πολύ και από πολλούς. Από ανθρώπους άγνωστους, καθημερινούς, αρκετοί εκ των οποίων δεν είχαν καμία σχέση με το ποδόσφαιρο.
Πάμε όμως πάλι πίσω, στο ποδόσφαιρο, που αποτέλεσε και το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής σου ως τώρα. Είχες όραμα να τα αλλάξεις όλα. Ήθελες να βρεις τον τρόπο να σπάσεις το απόστημα που κρατούσε άρρωστο αυτόν τον χώρο και να καθαρίσεις τα σαπισμένα τμήματα του κορμιού του, για να το οδηγήσεις στην οριστική του εξυγίανση. Και έφτασες πολύ κοντά, με τη συνδρομή και άλλων παιδιών της γενιάς σου που είχαν κι αυτοί τις ίδιες αξίες με σένα, όπως του Πέτρου Κόκκαλη και του Γιάννη Βαρδινογιάννη. Δεν σας άφησαν όμως. Δεν σε άφησαν. Θα θυμάσαι φυσικά τα εμπόδια που ορθώθηκαν στον δρόμο σας. Εκείνοι, προερχόμενοι από επιχειρηματικά τζάκια, καθοδηγήθηκαν από τους πάμπλουτους γονείς τους ώστε να προσηλωθούν στην προάσπιση των επιχειρηματικών συμφερόντων των οικογενειών τους και να αφήσουν στην άκρη τους ρομαντισμούς και τις επαναστατικές τους παρορμήσεις. Και έτσι έμεινες πάλι μόνος σου.
Σε όλη την ποδοσφαιρική σου θητεία βίωσες στο πετσί σου την αδικία στην πιο βάρβαρη μορφή της. Δεν μπορεί να ξέχασες τα σημεία και τέρατα που αντιμετώπισε η ΑΕΚ όλα αυτά τα χρόνια. Ήταν άπειρες οι φορές που είχες επαναστατήσει και εσύ και οι συμπαίκτες σου, ζώντας ξανά και ξανά τα βάναυσα εγκλήματα που διέπραττε διαρκώς το σύστημα μέσα από την καλοστημένη παράγκα και τα πολυπληθή εργαλεία της. Θυμήσου τα όλα αυτά τα εγκλήματα ένα προς ένα. Σε είχαν οδηγήσει ακόμα και σε αποχή από την Εθνική ομάδα σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Νομίζεις πως άλλαξαν τα πράγματα σήμερα αγαπητέ φίλε; Δεν θέλω να πιστέψω ότι ζεις σε μια τέτοια ψευδαίσθηση. Δεν γίνεται να έβαλες νερό στο κρασί σου και να συμβιβάστηκες τόσο για κανένα λόγο. Ούτε για αυτή τη γαμημένη την ανάγκη επιβίωσής σου, παρόλο που αναγνωρίζω ότι είναι ζωτική, μετά την οικονομική καταστροφή που έχεις υποστεί.
Φίλε Ντέμη, ο σοφός λαός μας συνηθίζει να λέει ότι ο φίλος που σε αγαπάει είναι εκείνος που θα σε πονέσει και θα σου πει σκληρές αλήθειες που ο ίδιος δυσκολεύεσαι να δεις και όχι εκείνος που θα σε κανακέψει και θα σε κολακέψει ακόμα και στα λάθη σου. Παρακολουθώ με απορία και με θλίβει βαθιά το γεγονός πως έχεις αρχίσει εδώ και καιρό να διακατέχεσαι από μια ανάγκη να προβάλεις προς τα έξω μια επίπλαστη αντικειμενικότητα, λες και εξαρτάται η ύπαρξή σου από αυτήν. Δε νομίζω να σου αμφισβήτησε ποτέ κανείς αυτό το προσόν σου. Γιατί πνίγεσαι τόσο να το υπερπροβάλεις, σα να νιώθεις την ανάγκη να πείσεις τους άλλους και τον εαυτό σου ότι αυτή είναι η μόνη αλήθεια σου; Νιώθεις ότι δεν γίνεσαι πιστευτός και γι' αυτό οδηγείσαι στην άλλη άκρη, να ταυτίζεσαι με εκείνους που βλάπτουν την ΑΕΚ και στο πρόσωπό σου βρίσκουν έναν ανέλπιστο υπερασπιστή των συκοφαντιών τους και των βρώμικων σχεδίων τους;
Φίλε, είναι άλλο να λες τη γνώμη σου -που είναι αναφαίρετο δικαίωμά σου- και άλλο να γίνεσαι κοινωνός της γνώμης των εχθρών σου και να την ενστερνίζεσαι. Δες γύρω σου τι πανηγύρι έχει προκληθεί στα μέσα επιρροής τους μετά τις ατυχείς, αλλά και άθλιες κατά τη γνώμη μου και συγγνώμη για τον χαρακτηρισμό, δηλώσεις σου, με τις οποίες ταυτίζεσαι με τους εμετικούς ισχυρισμούς τους. Και πες μου, τι νομίζεις πως πέτυχες. Να σου πω εγώ αφού δεν τολμάει κανείς άλλος από το περιβάλλον σου να σου ανοίξει τα μάτια. Να σε επευφημούν οι αντίπαλοι και να απογοητεύονται οι άνθρωποι που σε λάτρεψαν. Αυτό πέτυχες!
Και κλείνοντας θα σε πονέσω λίγο ακόμα, ακριβώς επειδή σε αγαπάω και μπορώ να διακρίνω κάτι που εσύ αδυνατείς να δεις. Όσο και αν δεν σε αφήνει ο εγωισμός σου να το παραδεχτείς, σε κατευθύνουν καλέ μου φίλε. Σε κατευθύνουν προς ένα σημείο που θα σε οδηγήσει στην απώλεια όλων όσων κατέκτησες όλα αυτά τα χρόνια με τις πράξεις σου και τη συμπεριφορά σου. Την αγάπη, την εκτίμηση, τον σεβασμό και την αποδοχή του κόσμου. Και αυτή θα είναι η τρομερή τους εκδίκηση για το φτύσιμο που τους έριξες εκείνα τα χρόνια, στο ξεκίνημα της καριέρας σου. Θα σε οδηγήσουν στην απαξίωση και στην απώλεια των πραγματικών φίλων σου αλλά και του ίδιου του εαυτού σου. Και τότε, θα σε πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα γιατί δεν θα τους είσαι βολικά χρήσιμος πια. Ντέμη, σου αναγνώρισα όλα σου τα προτερήματα και σου ανέλυσα τους λόγους που έφτασες τόσο ψηλά στις συνειδήσεις φίλων και εχθρών. Όμως, σαν πραγματικός φίλος που σε αγαπάει, πρέπει να σου επισημάνω και ένα από τα αδύνατα σημεία σου, για να μπορέσεις να το βελτιώσεις και γιατί όχι να το αλλάξεις, επειδή πολύ φοβάμαι ότι θα σε οδηγήσει στην καταστροφή. Αγαπημένε μου Ντέμη, μετά λόγου γνώσης θα σου πω ορθά κοφτά και πάντα με αγάπη, ότι εκτός από πολύ καλό και συναισθηματικό παιδί, είσαι ένας μεγάλος… βλάκας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου