Μια δύσκολη βραδιά που είχε αίσιο τέλος

Διαβάζω από συνάρρωστους κάποιες δυσάρεστες εμπειρίες τους σχετικά με την προσέλευσή τους στο γήπεδο την Κυριακή. Γράφεται μέχρι ότι μπήκαν στο γήπεδο οπαδοί που δεν είχαν εισιτήριο και κατέλαβαν με το έτσι θέλω θέσεις άλλων οπαδών που διέθεταν διαρκείας. Δεν θέλω να αμφισβητήσω τις μαρτυρίες κανενός παρά μόνο να καταθέσω τη δικιά μου μαρτυρία. Από τον χώρο μπροστά στην θύρα 37 και μέσα, με κατεύθυνση τις θύρες 28-30, ο έλεγχος ήταν εξονυχιστικός και δεν περνούσε κανείς αν δεν διέθετε εισιτήριο, ξέχωρα που γινόταν και σωματικός έλεγχος σε όσους διέθεταν εισιτήριο και δικαιούνταν να περάσουν. Στα τουρνικέ επίσης, ακολουθούσε δεύτερος έλεγχος και για να περάσεις μέσα έπρεπε να ελεγχθεί ακόμα και η… χωρίστρα σου αν ήταν στην σωστή πλευρά. Και εδώ να πω ένα μεγάλο μπράβο σε όσους είχαν επιφορτιστεί με αυτούς τους ελέγχους. Έκαναν τη δουλειά τους άψογα. Μιλάω πάντα για τη θύρα τη δικιά μου και την προσωπική μου εμπειρία. Δεν μπορώ να ξέρω τι έγινε σε άλλες θύρες.

Στις θέσεις που είχαμε κλείσει εγώ και η παρέα μου, ακριβώς δίπλα στα δημοσιογραφικά θεωρεία, δεν αντιμετωπίσαμε το παραμικρό πρόβλημα, ακόμα και όταν σηκωθήκαμε για να πάμε στο κυλικείο ή στις τουαλέτες, επιστρέφοντας κανείς δεν είχε επιχειρήσει να μας πάρει τις θέσεις. Όντως, στους διαδρόμους υπήρχε πολύς κόσμος όρθιος, που δεν γνωρίζω αν ήταν τζαμπατζήδες ή απλά είχαν πάει εκεί για να είναι πιο κοντά στον αγωνιστικό χώρο ή για να βγάλουν φωτογραφίες. Πάντως, όποτε χρειάστηκε να περάσω ανάμεσά τους ήταν όλοι όσοι συνάντησα ευγενικοί και διευκόλυναν την διέλευση όποιου ήθελε να ανέβει και να ξανακατέβει.

Τώρα, ως προς το ζήτημα που προέκυψε με τα ΜΑΤ έξω από το γήπεδο, είχαν κληθεί ακριβώς για να αποτρέψουν τις προσπάθειες κάποιων να εισχωρήσουν κοντά στις θύρες χωρίς να έχουν εισιτήριο, πράγμα που δεν επιτρεπόταν και εκεί, λόγω και της ιδιοσυγκρασίας μερικών να θεωρούν τους εαυτούς τους πιο έξυπνους από τους άλλους, υπήρξαν κάποιες αντεγκλήσεις και μπόλικα σπρωξίματα. Πώς όμως να κουμαντάρει κανείς 70.000 ανθρώπους, εκ των οποίων μόνο οι 32.000 είχαν πληρώσει εισιτήριο και δικαιούνταν να μπουν μέσα στο γήπεδο;

Σε τέτοιες μεγάλες βραδιές, με τόσο μεγάλη προσέλευση κόσμου, ας μην έχουμε την απαίτηση να λειτουργήσουν όλα ιδανικά. Σίγουρα θα προκύψουν και προβλήματα. Η τρέλα και το πάθος όλων ξεχείλιζαν. Τα αίματα έβραζαν. Ο καθένας προσπαθούσε από την πλευρά του να βρεθεί όσο πιο κοντά μπορούσε για να συμμετάσχει ενεργά στο τρελό πανηγύρι που είχε στηθεί. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν είχα ξαναδεί τόσα μικρά παιδιά με τους γονείς του και τόσες γυναίκες και νεαρά κορίτσια σε ποδοσφαιρικό αγώνα, ακόμα και σε βραδιά φιέστας για τον εορτασμό κάποιου τίτλου.

Όλο αυτό που συντελείται στην ΑΕΚ είναι μαγικό και ξεπερνάει ακόμα και την πιο τολμηρή φαντασία. Είναι η μεγάλη αλλαγή που όλοι επιθυμούμε να γίνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Να σταματήσει η βία και να γίνουν και πάλι τα ποδοσφαιρικά γήπεδα, όπως παλιά, ασφαλή για να μπορεί να έρθει κάποιος με την οικογένειά του χωρίς να κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα του ίδιου και των παιδιών του. Γι' αυτό, ας είμαστε λίγο πιο ελαστικοί στις κρίσεις μας και πολύ πιο γενναιόδωροι στην απόδοση ευσήμων προς αυτούς που δούλεψαν σκληρά για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα…