Δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοια αρνητικά ρεκόρ η ΑΕΚ και έπεσαν βαριά αυτά τα αποτελέσματα στο κόσμο της. Ποια είναι τα αίτια όμως για όλο αυτό το στραπάτσο; Αρχικά πρέπει να εστιάσουμε στο μακρινό πλάνο και όχι στο κοντινό. Να δούμε το δάσος δηλαδή και όχι το δέντρο. Ποιους είχε να αντιμετωπίσει η ΑΕΚ σε αυτά τα 5 ματς; Σαχτάρ, Μάντσεστερ Σίτι, ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκό και Ρεάλ Μαδρίτης. Τα τέσσερα πρώτα μάλιστα εκτός έδρας. Είναι μήπως αφύσικο να χάσει οποιαδήποτε ομάδα από τους Ουκρανούς και τους Άγγλους; Όχι βέβαια. Είναι αφύσικο να χάσει στην Τούμπα και στο ΟΑΚΑ από ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκό; Και πάλι όχι. Η διαφορά είναι ότι το ματς με τη Σαχτάρ όπως και τα δύο επί ελληνικού εδάφους ήταν μαχητά. Δηλαδή δεν θα ήταν καθόλου αφύσικο και να τα κερδίσει η ΑΕΚ ή να φέρει κάποιες ισοπαλίες. Το ματς με τη Σίτι το βγάζουμε απ' έξω επειδή η συγκεκριμένη ομάδα δεν παίζεται από καμία ελληνική ομάδα.
Τι δεν λειτούργησε, λοιπόν, και η ΑΕΚ δεν κατάφερε να πάρει το παραμικρό από αυτά τα παιχνίδια; Αυτό που κυρίως ενόχλησε δεν ήταν τόσο οι ήττες αλλά ο τρόπος που αγωνίστηκε η ΑΕΚ σε κάποια από αυτά τα ματς και τα πολλά και σοβαρά λάθη που έκαναν οι παίκτες της και στοίχισαν ακριβά. Λάθη επιπόλαια και ανεπίτρεπτα για παίκτες που αγωνίζονται σε αυτό το επίπεδο. Ποδόσφαιρο είναι και θα γίνουν και κάποια λάθη, όμως η συχνότητα και ο αστείος τρόπος με τον οποίο επαναλαμβάνονται δεν επιτρέπουν να δοθεί άφεση αμαρτιών σε κανέναν. Στην ΑΕΚ υπάρχουν παίκτες επιρρεπείς στο εύκολο λάθος, κυρίως όταν δεχτούν πίεση. Ας μη μπούμε σε ονοματολογία. Όλοι τους ξέρουμε και δυστυχώς δεν είναι λίγοι.
Πολλά και χοντρά λάθη έγιναν και στον μεταγραφικό σχεδιασμό του καλοκαιριού κι ας ήταν αρκετοί αυτοί που έμειναν ευχαριστημένοι με τις 8 μεταγραφές που έγιναν. Διότι καλή μεταγραφή δεν μπορεί να θεωρηθεί εκείνη ενός παίκτη που ξαφνικά έμεινε ελεύθερος και είπαμε, ας τον πάρουμε επειδή είναι ευκαιρία και κάπου θα τον χωρέσουμε, αλλά εκείνη που είναι στοχευμένη για τις θέσεις που η ομάδα πονάει και πρέπει να τις καλύψει φέρνοντας παίκτες καλύτερους από αυτούς που ήδη διαθέτει. Ούτε θεωρείται καλή μεταγραφή αυτή ενός παίκτη που πληρώνεις αδρά για να τον φέρεις προκειμένου να καλύψεις τη θέση ενός άλλου που έχασες, αλλά τα στοιχεία του είναι τελείως διαφορετικά από του προηγούμενου. Λάθος είναι επίσης να φορτώνεις μία θέση με περισσότερους από δύο παίκτες γιατί είναι μαθηματικά βέβαιο ότι αυτό θα προκαλέσει γκρίνιες και αναταραχή στην ομάδα και θα διαταράξει την ισορροπία του ρόστερ, αφού ο προπονητής για να κρατήσει σε ικανοποιητικά επίπεδα το κλίμα της ομάδας και να τους έχει όλους ευχαριστημένους, θα αναγκαστεί να χρησιμοποιεί τους πλεονάζοντες σε άλλες από τις κανονικές τους θέσεις και το αποτέλεσμα από όλο αυτό θα είναι ένα μπάχαλο.
Για να το κάνω ακόμα πιο λιανά, στην ΑΕΚ υπάρχουν θέσεις που πάσχει και δεν διαθέτει εναλλακτικές λύσεις για αντικαταστάτες των βασικών με παίκτες εφάμιλλου επιπέδου και υπάρχουν θέσεις που έχει καταφέρει να συσσωρεύσει παίκτες με παρεμφερή στοιχεία που βάση λογικής δεν χωράνε όλοι μαζί στην εντεκάδα. Ανάμεσα τους υπάρχουν πολλοί καλοί ποδοσφαιριστές που αναγκαστικά ή μένουν στον πάγκο ή παίζουν για μικρά χρονικά διαστήματα σε άλλες από τις φυσικές τους θέσεις, με αποτέλεσμα να μην αποδίδουν σωστά και σταδιακά να απαξιώνονται από τον προπονητή και από τον κόσμο. Αυτή τη λογική να παίρνει μια ομάδα έναν παίκτη επειδή μπορεί να καλύψει πολλές θέσεις ποτέ δεν την κατάλαβα. Θέλεις στόπερ; Στόπερ θα πας να πάρεις. Όχι αμυντικό χαφ που μερικές φορές στην καριέρα του έχει παίξει και στόπερ. Θέλεις δεξί μπακ; Δεν θα πάρεις στόπερ που μπορεί να παίξει και δεξί μπακ. Γιατί το μπορεί είναι πάντα σχετικό. Αυτά λέγονται μπαλώματα και οικονομικές λύσεις για τα ταμεία μιας ομάδας.
Από την άλλη η ΑΕΚ είχε και την ατυχία η προηγούμενη διοίκησή της να έχει εγκαταλείψει στην τύχη τους τα τμήματα υποδομής της. Η ΑΕΚ έχει να βγάλει παίκτη από τα σπλάχνα της από την εποχή του Κώστα Γαλανόπουλου. Πιο καταστροφικό για μια ομάδα πρωταθλητισμού δεν υπάρχει. Συγκεντρωτικά, λοιπόν, έχουμε τα εξής τέσσερα κακά της μοίρας της για την ΑΕΚ:
- Μηδενική παραγωγή παικτών από τις ακαδημίες της.
-
Εσφαλμένες επιλογές παικτών σε συγκεκριμένες θέσεις του ρόστερ της.
-
Πολλά κενά σε συγκεκριμένες θέσεις του ρόστερ της.
-
Ρόστερ τέταρτο σε χρηματιστηριακή αξία σε σχέση με τους ανταγωνιστές της.
Και πάμε να τα σουμάρουμε όλα αυτά και να τα κάνουμε πενηνταράκια με διευθύνσεις και ονόματα.
Στους τερματοφύλακες η ΑΕΚ έχει θέμα με την αδυναμία της, που κρατάει χρόνια, να μη μπορεί να βγάλει έναν αξιόλογο τρίτο τερματοφύλακα. Έχει παρελάσει κόσμος και κοσμάκης όλα αυτά τα χρόνια και ούτε ένας δεν στέριωσε. Και στο τέλος της χρονιάς είναι αναγκασμένη να ψάξει και δεύτερο, αφού ο Μπρινιόλι έχει φτάσει στο τέλος της καριέρας του. Της έτυχε και η γκαντεμιά με τον τραυματισμό του Στρακόσα και ήδη αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα στη συγκεκριμένη θέση.
Στο δεξί άκρο της άμυνας το πρόβλημα είναι και γνωστό και χρόνιο. Ο Ρότα είναι άριστος αλλά δεν φτάνει. Το λέγαμε όλοι αλλά ο προπονητής και η διοίκηση επέμεναν ότι η ομάδα είναι καλυμμένη με την εναλλακτική του Γκεοργκίεφ, που όπως αποδείχτηκε ήταν μια λανθασμένη επιλογή. Υπάρχει και ο νεαρός Χριστακόπουλος, 20 ετών, που σε άλλες χώρες στην ηλικία του θα ήταν βασικός, αλλά εδώ δεν παίρνει ευκαιρίες ούτε στα φιλικά. Αλλά η σκληρή αλήθεια επιτάσσει πως η ΑΕΚ στη συγκεκριμένη θέση χρειάζεται ο-πωσ-δή-πο-τε παίκτη ισάξιο του Ρότα.
Στο αριστερό άκρο της άμυνας, διατηρείται επίσης το ίδιο χρόνιο πρόβλημα. Ο Πήλιος, με τα καλά του και με τα κακά του, δουλεύοντας σκληρά, κατάφερε να καπαρώσει τη θέση του βασικού και να ανταποκρίνεται στα καθήκοντά του με αξιοπρέπεια. Η ΑΕΚ το καλοκαίρι απέκτησε σαν ελεύθερο τον Λυκογιάννη, παίκτη διεθνή και έμπειρο που όμως είχε μείνει για καιρό έξω από την αγωνιστική δράση και τώρα προσπαθεί να καλύψει το χαμένο έδαφος. Κοντεύει όμως έτσι να χαθεί ένα εξάμηνο και ο Πήλιος να μην παίρνει ανάσα. Στην πραγματικότητα, αυτό που περιμέναμε όλοι για την συγκριμένη θέση αλλά δεν έγινε ποτέ, ήταν η απόκτηση ενός σπουδαίου αριστερού μπακ που να προοριζόταν για βασικός με τον Πήλιο να τον αντικαθιστά όποτε θα χρειάζεται.
Στα στόπερ τώρα, ο Μουκουντί και ο Ρέλβας καλούνται να κάνουν σε όλα τα ματς τους… καστανάδες. Αυτούς δηλαδή που θα βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά, αφού πρώτα τα έχουν ψήσει. Έχει λογική αυτό; Μα την πίστη μου καμία. Και πίσω τους τι γίνεται; Ποια είναι η εναλλακτική για το κέντρο της άμυνας; Ο 39χρονος Βίντα που δυστυχώς μεγάλωσε πολύ για να μπορεί να παίξει βασικός σε υψηλών απαιτήσεων παιχνίδια. Το καλοκαίρι μας είπαν ότι παρέμεινε σαν τέταρτη επιλογή ποντάροντας στον αρχηγικό του ρόλο μέσα στα αποδυτήρια. Και ποια θα ήταν η άμεση εναλλακτική πίσω από τους βασικούς; Ο Γκεοργκίεφ, τον οποίο όμως προάλειφαν για δεξί μπακ σαν αναπληρωματικό του Ρότα! Αποκτήθηκε και ο Αλεξίου σαν δανεικός από την Ίντερ με ρήτρα μάλιστα 3 εκατομμυρίων. Ένας παίκτης που όλοι οι μεγάλοι τον γλυκοκοίταζαν. Και πως αξιοποιήθηκε; Με κάποια ελάχιστα λεπτά συμμετοχής σε ματς κυπέλλου και έκτοτε αγνοείται η τύχη του. Η λογική έλεγε το καλοκαίρι -και τώρα έχει αρχίσει να το φωνάζει- ότι η ομάδα έχει ανάγκη από στόπερ εγνωσμένης αξίας που να λογίζεται για βασικός και να είναι ισάξιος των δύο που παίζουν non stop τη θέση.
Στα αμυντικά χαφ, ορισμός θέσης που στην ΑΕΚ δεν υφίσταται σύμφωνα με τον τρόπο που θέλει να αγωνίζεται η ομάδα ο προπονητής, και που τυπικά πλέον ονομάζεται με τον γενικό όρο "άξονας", συνήθως συνυπάρχουν δύο παίκτες στο αγωνιστικό πλάνο του προπονητή της ΑΕΚ που μοιράζονται αυτόν τον ρόλο. Ο ένας είναι ο Μαρίν, που δύσκολα βγαίνει από την εντεκάδα και ο άλλος ανατίθεται πότε στον Κάιρινεν, πότε στον Βιτάλις και πότε (πολύ πιο αραιά) στον Αριάγκα. Είναι αυτοί οι τρεις παίκτες με κοινά χαρακτηριστικά; Με τίποτα. Ίσα-ίσα που είναι παίκτες εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Είναι η σωστή θέση που τους ταιριάζει αυτή μέσα στο γήπεδο; Ο Κάιρινεν κατά βάση είναι οκτάρι με πιο αμυντικογενή χαρακτηριστικά. Ο Βιτάλις είναι κι αυτός οκτάρι αλλά πιο επιθετικογενής και αποδίδει καλύτερα πίσω από τον ή τους φορ. Πιο εξάρι από τους τρεις είναι ο Αριάγκα και μπορεί να παίξει πιο εύκολα τον ρόλο της σκούπας μπροστά από τους στόπερ. Αλλά με τέτοιο παίκτη δεν συνηθίζει να παίζει ο Νίκολιτς. Χρειάζεται παίκτη η ΑΕΚ σε αυτή τη θέση; Τι να τον κάνει; Ήδη έχει πολλούς.
Και πάμε πιο μπροστά, στα κεντρικά χαφ. Εδώ εντοπίζεται πρόβλημα. Ουσιαστικά η ΑΕΚ διαθέτει έναν παικταρά, τον Μάγερ, που ο προπονητής του συνηθίζει να τον βάζει δεξιά, θέση που και σε αυτήν ανταποκρίνεται με επιτυχία. Πέραν του Μάγερ η ΑΕΚ διαθέτει μια πλειάδα παικτών με μικρή όμως προσφορά, κυρίως επειδή οι πιο πολλοί βρίσκονται στο τέλος της καριέρας τους. Ο Γκατσίνοβιτς, ο Μάνταλος και ο Ζοάο Μάριο. Υπάρχει επίσης και ο νεαρός Καλοσκάμης, που όμως δεν έχει δικαιώσει τις προσδοκίες όσων πίστεψαν στο ταλέντο του. Η αλήθεια είναι όμως ότι πέραν από τα ματς του κυπέλου έχει πάψει να παίρνει άλλες ευκαιρίες. Οι τρεις πρώτοι συχνά-πυκνά χρησιμοποιούνται και στα αριστερά του κέντρου, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Η ΑΕΚ καλείται να βρει λύση εδώ αφού ο Μάνταλος διανύει την τελευταία του χρονιά στην ομάδα και δεν είναι καθόλου βέβαιο αν θα συνεχίσει ο Ζοάο Μάριο με την μέχρι στιγμής προσφορά του. Η απόφαση να διατηρηθούν στο ρόστερ οι Ζοάο Μάριο και Γκατσίνοβιτς δεν αποδείχτηκε και τόσο μελετημένη. Η ΑΕΚ εδώ έχει ανάγκη από έναν παίκτη που να μπορεί να κουμπώσει με τον Μάγερ για να ενισχυθεί σοβαρά στη θέση του επιτελικού μέσου. Έναν παίκτη που να μπορεί να βγάζει με σχετική ευκολία τη μπάλα στους επιθετικούς.
Στο δεξί άκρο της επίθεσης τα πράγματα είναι κάπως μπερδεμένα. Συνήθως επιλέγεται ο Μάγερ, που μέχρι στιγμής ανταποκρίνεται πολύ καλά, αν και δεν είναι αυτή η θέση του. Άλλες φορές πάλι μετατίθεται εκεί ο Κοϊτά, που από αυτή τη θέση έχει κάνει τα καλύτερα παιχνίδια του, αν και η βασική του θέση είναι από την απέναντι πλευρά. Το καλοκαίρι αποκτήθηκε και ο Ζουμπκόφ σαν μια έξτρα λύση, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να ανταποκριθεί. Δεν είναι λίγες οι φορές που νοσταλγήσαμε για την συγκεκριμένη θέση τον Ελίασον. Θα χωρούσε άνετα στο ρόστερ ένα παίκτης ξυράφι που να μπορεί να παίξει μόνος του την πλευρά και να συνεργάζεται με επιτυχία και με τον Ρότα, ώστε να απελευθερώσει, τόσο τον Μάγερ, που αυτομάτως θα πάει πίσω από τους φορ, όσο και τον Κοϊτά που θα επιστρέψει στην κανονική του θέση, που είναι στο αριστερό φτερό της επίθεσης.
Στο αριστερό άκρο της επίθεσης, θέση που δικαιωματικά ανήκει στον Κοϊτά, η ΑΕΚ διαθέτει και τον Κουτέσα, ο οποίος όμως κατά τα φαινόμενα δεν βρίσκεται στις πρώτες επιλογές του προπονητή του. Με αυτούς του δύο η ΑΕΚ δεν χρειάζεται ενίσχυση στη συγκεκριμένη θέση. Παρόλα αυτά προσωπικά δεν θα επιθυμούσα να ξαναδώ να παίζουν εκεί, ούτε τον Ζοάο Μάριο, ούτε τον Γκατσίνοβιτς, ούτε τον Μάνταλο, ούτε τον Μάγερ, αλλά ούτε και τον Καλοσκάμη.
Και κλείνουμε με την κορυφή της επίθεσης που τώρα τελευταία δείχνει να ταλανίζεται και να δυσκολεύονται τα φορ να βρουν το εύκολο γκολ. Όλα αυτά θα αλλάξουν προς το καλύτερο μόλις βρεθούν οι σωστοί παίκτες για την κάθε θέση του κέντρου και των άκρων της επίθεσης και ταυτόχρονα γίνει πιο συμπαγής η άμυνα της ομάδας. Γιατί μπορεί η καλύτερη άμυνα να ξεκινάει από την επίθεση αλλά ισχύει και το αντίστροφο στο ποδόσφαιρο. Όποιος ισχυριστεί πάντως ότι η ΑΕΚ, διαθέτοντας τον Γιόβιτς, τον Βάργκα, τον Ζίνι και από πίσω τους ελπιδοφόρους Καραργύρη και Αργυρίου, χρειάζεται ενίσχυση στην κορυφή της επίθεσης, θα είναι τουλάχιστον αστείος. Από αλλού ξεκινάει το πρόβλημα της δυστοκίας και οφείλει να ψάξει να το βρει και να το λύσει ο προπονητής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τέτοιο βαρύ πυροβολικό με τέτοια κανόνια στην επίθεση, δεν διαθέτει καμία άλλη ελληνική ομάδα.
Και κλείνω με δυο λόγια για τον προπονητή. Όταν σου πηγαίνουν όλα στραβά, μοιραία θα έρθει και η γκρίνια και η αμφισβήτηση. Ειδικά στην ΑΕΚ που μόλις στραβώσει λίγο το κλίμα βρίσκονται πολλοί γάιδαροι για να το φάνε και να μείνουμε με τα κούτσουρα. Τον Μάρκο Νίκολιςτ δεν περιμέναμε κάποια ατυχή αποτελέσματα για να τον αξιολογήσουμε. Η αξία του είναι δεδομένη και μας την έχει αποδείξει άπειρες φορές. Εκτός αυτού έχει κουμπώσει ιδανικά με τους παίκτες και με τη διοίκηση. Λειτουργούν όλοι μαζί σαν μια γροθιά. Αλίμονο αν με την πρώτη αναποδιά η γνωστή μας εσωστρέφεια, μας ωθήσει να βάλουμε φωτιά στο φιτίλι και να τα τινάξουμε όλα στον αέρα. Σύμφωνοι, έχει κι αυτός τα κολλήματά του. Έχει και τις εμμονές του. Και ποιος δεν έχει. Κάνει και λάθη. Πολλά ίσως. Αλλά στο ισοζύγιο με αυτά που έχει πετύχει βγαίνει πάντα κερδισμένος. Το καλό είναι ότι πρόκειται για άνθρωπο που σκέφτεται και ζυγίζει τα πράγματα. Βλέπει τα λάθη του και φροντίζει να τα διορθώνει. Ένα πράγμα που πρέπει να αποδεχτεί και να αλλάξει τη γνώμη του είναι και αυτό του αριθμού του ρόστερ. Έχουν αλλάξει οι εποχές και με τη συμμετοχή των ομάδων σε τρεις διοργανώσεις δεν μπορεί να πηγαίνει πια με κοντό ρόστερ 25 και 26 παικτών, με αρκετούς από αυτούς να έχουν μεγάλη διαφορά ποιότητας από τους υπόλοιπους. Ξέρω το σκεπτικό των περισσοτέρων προπονητών. Δεν επιθυμούν πολλούς πρωτοκλασάτους στα ρόστερ τους, επειδή δεν είναι δυνατόν να παίζουν όλοι και έτσι δημιουργούνται γκρίνιες και χαλάει το κλίμα στις ομάδες τους. Όμως σήμερα, στην εποχή του ροτέισον, όλοι μπορούν να έχουν τις ευκαιρίες τους, αν είναι βέβαια στο ίδιο ποιοτικό επίπεδο με τους συμπαίκτες τους. Η ΑΕΚ, όπως και κάθε μεγάλη ομάδα, απαιτείται να διαθέτει ρόστερ 30 με 32 ποδοσφαιριστών, εκ των οποίων οι 20 με 22 τουλάχιστον να είναι σχεδόν ισάξιοι. Βέβαια κάτι τέτοιο είναι αποτρεπτικό για τις διοικήσεις αφού θα ανεβάσει κατακόρυφα τα έξοδα μιας ΠΑΕ. Τι να κάνουμε όμως. Αν θέλεις να μπεις στους κύκλους των μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων μόνο έτσι μπορείς να το πετύχεις. Ξοδεύοντας. Ξοδεύεις τώρα για να εισπράξεις αργότερα. Αυτό σημαίνει επένδυση και από επενδύσεις οι ιδιοκτήτες των ομάδων γνωρίζουν καλά. Το κατάλαβε μέχρι και ο Αλαφούζος. Αλλιώς, κάτσε στον τόπο σου και παίζε με τον Βρασίδα Μεγάρων και την Αναγέννηση Ανδραβίδας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου