Ο κακός εαυτός, ο υπερενθουσιασμός, οι διαιτητάρες, ο σουβλατζής και η υπόθεση εργασίας

 

- Παλιά ιστορία ο κακός εαυτός της ΑΕΚ. Άλλοτε τον είπαν Μόρα, μετά Μπουγαΐδη, μετά Μασούντ, ύστερα Αθανασιάδη, την επόμενη Μουκουντί και τώρα Ρότα και Πήλιο. Η ουσία είναι ότι η ΑΕΚ, σε καίριες στιγμές της ιστορίας της, πάντα τον εύρισκε μπροστά της. Άλλοτε της στερούσε τίτλους και προκρίσεις και άλλοτε την ωθούσε ακόμα και στον υποβιβασμό. Τόσοι και τόσοι προπονητές και κανένας δεν μπόρεσε να την προφυλάξει από τη συγκεκριμένη κατάρα που αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού...

- Αυτό το θέμα με τον υπερενθουσιασμό κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει. Το "νάτοι, νάτοι οι πρωταθλητές" να ακουστεί στην ώρα του και όταν όλα πια θα έχουν κριθεί. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί τροχοπέδη στην όλη προσπάθεια της ομάδας να φτάσει στον στόχο της. Η ΑΕΚ, ας το καταλάβουμε όλοι, ΔΕΝ είναι το φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Ποτέ δεν ήταν. Χαμηλά το κεφάλι, λοιπόν, και αν το εγχείρημα στεφθεί από επιτυχία, τότε το πανηγυρίζουμε όλοι με την ψυχή μας. Μέχρι τότε, ταπεινότητα και σιωπή…

- Ότι κάτι πρέπει να γίνει με τις αλλοπρόσαλλες διαιτητικές αποφάσεις το έχουν αντιληφθεί οι πάντες. Ότι δεν πρόκειται να γίνει το παραμικρό, επίσης δεν υπάρχει έστω και ένας που να μη το έχει καταλάβει. Για την ίδια ακριβώς φάση, ακόμα και οι ίδιοι διαιτητές, σφυρίζουν διαφορετικά πράγματα. Είναι από άγνοια; Από ασχετοσύνη; Όχι, δεν πάει έτσι. Πάει ανάλογα με τον αντίπαλο. Σε άλλους ορθώνουν το ανάστημά τους και το παίζουν διαιτητάτρες που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους και σε άλλους, για ολόιδιες παραβάσεις, είναι κότες λυράτες και βάζουν την ουρά στα σκέλια σαν δαρμένα σκυλιά. Δεν τολμάνε γιατί δεν είναι άντρες. Κομπλεξικά ανθρωπάκια είναι που άδραξαν την ευκαιρία να γίνουν γνωστοί και να τα οικονομήσουν, στα λίγα χρόνια που θα μπορούν ακόμα να βάζουν τη σφυρίχτρα στο στόμα τους χωρίς τον κίνδυνο να τους φύγει η μασέλα…

- Ο ανόητος σουβλατζής από τη Λιβαδειά πίστεψε ότι θα τον άφηναν να βγει στην Ευρώπη αφήνοντας έξω την ομάδα του Αλαφούζου; Περίεργο γιατί δεν είναι αφελής. Δεν τον θεωρώ κορόιδο. Άρα το οφέλη από την απώλεια της τέταρτης θέσης για την ομάδα του πρέπει να είναι πολλαπλάσια από τη χασούρα. Ο Αλαφούζος έχει επενδύσει πολλά και δεν θα καθόταν με σταυρωμένα χέρια να βλέπει την ομάδα του να μένει εκτός Ευρώπης. Πόσο μάλλον όταν μπορούσε να το τακτοποιήσει το ζήτημα χωρίς να μείνει κανείς δυσαρεστημένος. Άλλωστε, μη ξεχνάμε, ότι από πέρυσι ο Λεβαδειακός δεν είναι άλλο παρά η δεύτερη ομάδα του Παναθηναϊκού. Και το καλοκαιράκι είναι κοντά. Τσάπρας και Βήχος ακούγεται ότι προβάρουν ήδη την πράσινη φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος…

- Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Έστω ότι τελειώνει η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος και οι τρεις άμεσοι διεκδικητές μπαίνουν στα πλέι οφς σχεδόν ισόβαθμοι ή με μικρή διαφορά, ενός ή δύο βαθμών ο ένας από τον άλλο. Είναι ξεκάθαρο ότι πρωταθλητής θα αναδειχτεί εκείνος που θα καταφέρει να κερδίσει τα περισσότερα από τα έξι ντέρμπι που θα έχει να δώσει, εντός και εκτός έδρας. Και για να συμβεί αυτό θα παίξουν πρωταρχικό ρόλο η θέληση, η ψυχολογία, τα λάθη και η αντιμετώπιση από τη διαιτησία. Όποιος έχει τη μεγαλύτερη θέληση, την καλύτερη ψυχολογία, κάνει τα λιγότερα λάθη και βρει απέναντί του την δικαιότερη διαιτησία (ή το καλύτερο σπρώξιμο) θα είναι πιθανότατα και αυτός που θα κόψει πρώτος το νήμα της κούρσας. Κάντε τώρα τις αναγωγές σας, ανάλογα με την κάθε ομάδα και προσπαθήστε να λύσετε την εξίσωση ξεχωριστά, δίνοντας τις δικές σας πιθανότητες για τον φετινό πρωταθλητή…