Η ανώμαλη προσγείωση είναι μέρος της εμπειρίας

Στην αεροπλοΐα, για να θεωρηθεί μια πτήση επιτυχημένη και ασφαλής, πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει η προσγείωση. Εκεί κρίνονται σε μεγάλο βαθμό οι ικανότητες του πιλότου. Γιατί στο μεγαλύτερο μέρος της πτήσης μπορεί να αναλάβει να πετάξει το αεροπλάνο και ο αυτόματος πιλότος. Και όταν το αεροπλάνο είναι αξιόπλοο τα καταφέρνει μια χαρά. Η καλή  προσγείωση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από διάφορους εξωγενείς παράγοντες, όπως οι καιρικές συνθήκες (βροχή, ομίχλη, κεραυνοί), η ύπαρξη κοντά στο αεροδρόμιο σμήνους πουλιών, η καλή κατάσταση του αεροσκάφους και η σωστή καθοδήγηση από τον πύργο ελέγχου. Για όλους τους πιλότους, ακόμα και για τους πιο έμπειρους, κάθε προσγείωση αποτελεί και ένα μάθημα για τις επόμενες πτήσεις. Έτσι χτίζεται η εμπειρία, γιατί όσα χρόνια κι αν περάσουν και όσες ώρες πτήσης κι αν έχει καταγράψει ένας πιλότος, δεν σταματάει ποτέ να μαθαίνει από κάθε καινούρια πτήση.

Το αεροσκάφος της ΑΕΚ, με τον Δικέφαλο Αετό ζωγραφισμένο στα φτερά, είχε χτες μια οδυνηρή ανώμαλη προσγείωση. Ένα παραλίγο γκρεμοτσάκισμα. Ο πιλότος έμπειρος όσο δεν πάει κι όμως του κάθισε η στραβή. Συμβαίνουν κι αυτά και δεν είναι μόνο οι παίκτες που πρέπει να παίρνουν το μάθημά τους αλλά και αυτός που έχει την ευθύνη για την πτήση αλλά και για την προσγείωση. Δικαιούται φυσικά και ο προπονητής να βρεθεί σε μια κακή μέρα και να κάνει κι αυτός τα δικά του λάθη. Ουδείς αλάνθαστος.

Έχει γίνει συνήθεια και έχει την εξήγησή του το φαινόμενο, όταν μια ομάδα προέρχεται από μια μεγάλη επιτυχία, ειδικά στην Ευρώπη, στο αμέσως επόμενο ματς να καταγράφει γκέλα ή τουλάχιστον να φλερτάρει μαζί της. Όλα αυτά θα έπρεπε να έχουν ενεργοποιήσει τον συναγερμό και του προπονητή αλλά και των παικτών. Παρόλα αυτά τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Μα γιατί, είναι δυνατόν να μη λαμβάνουν υπόψη τους όλα τα δεδομένα που μπορεί να οδηγήσουν σε κακοτοπιές;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πρώτο ανησυχητικό φαινόμενο ο εκνευρισμός που κυριαρχούσε. Ο Νίκολιτς στο πάγκο ήταν καζάνι που έβραζε. Ο Κοϊτά στον αγωνιστικό χώρο εκδήλωνε μια ακατανόητη συμπεριφορά. Μέχρι και ο συνήθως πράος και ήρεμος Ρότα έφτασε στο σημείο να ανταλλάξει γαλλικά και σπρωξίματα με τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Τι έφταιξε για όλον αυτό τον εκνευρισμό; Συνήθως ήρεμος ο Νίκολιτς, συνήθως ήρεμος ο Ρότα. Μήπως ο εκνευρισμός δεν προϋπήρχε αλλά δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του ματς; Και ποιος είναι υπεύθυνος για να ηρεμήσει την ομάδα και να επαναφέρει στους παίκτες την ηρεμία αν όχι ο προπονητής τους; Αν ο ίδιος όμως έχει γίνει τούρμπο πώς θα το καταφέρει αυτό; Είναι σα να λες στο παιδί σου πόσο κακό προκαλεί το τσιγάρο, ρουφώντας ταυτόχρονα μια απολαυστική ρουφηξιά καπνού.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι πολλές δοξολογίες δεν είναι πάντα ωφέλιμες. Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους και όπως όλοι μας είναι και αυτοί ευάλωτοι. Φανταστείτε το εαυτό σας να ασχολούνται από το πρωί μέχρι το βράδυ μαζί σας τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες, περιοδικά, σάιτ και ένα μεγάλο μέρος του λαού, που ταλανίζεται από δεκάδες μικρά ή μεγαλύτερα προβλήματα, οικονομικά, οικογενειακά, υγείας και χίλια δυο άλλα, να τα παραμερίζει όλα αυτά και να είστε το πρώτο ζητούμενο στις σκέψεις του. Δεν θέλει και πολύ για να εκτοξευτεί ο μεγαλοϊδεατισμός σας και να πιστέψετε ότι είστε κάτι ξεχωριστό από τον υπόλοιπο κόσμο. Όταν αυτό πάει να γκρεμιστεί, από έναν παθιασμένο αντίπαλο, από έναν κακό διαιτητή, από οποιονδήποτε εξωγενή παράγοντα και νιώσετε να κινδυνεύετε να χάσετε την τεράστια αποδοχή που είχατε αποκομίσει, είναι πολύ πιθανό να πάρετε ανάποδες στροφές και να αντιδράσετε άσχημα χάνοντας τελικά και το όποιο δίκιο είχατε.

Και κάπως έτσι έρχεται και η άσχημη και απότομη προσγείωση. Δεν είναι πάντα κακό ένα τέτοιο συμβάν. Πολλές φορές λειτουργεί σαν αφύπνιση. Σαν ηλεκτροσόκ που υποχρεώνει τον οργανισμό να κάνει επανεκκίνηση και να διορθώσει τις όποιες δυσλειτουργίες του. Το σοφό θα ήταν να είχε προβλεφθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, μετά από μια υπέρλαμπρη πορεία που οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος πέρυσι και στα προημιτελικά του Conference League και συνεχίστηκε και φέτος με το μεγάλο επίτευγμα της εισόδου στη League Phase του Champions League. Δεν έγινε. Δεν πειράζει. Πάμε παρακάτω. Πέτυχαν τόσα πολλά αυτοί οι παίκτες και αυτός ο προπονητής που σε κάποιο βαθμό ήταν λογικό να διαταραχθεί η ηρεμία τους και να χάσουν για λίγο τον ρυθμό τους. Έχουν την ικανότητα να τα ξαναβρούν όλα και να συνεχίσουν τη δουλειά από εκεί που την σταμάτησαν με δική τους ευθύνη.

Το ζητούμενο είναι να συνεχίσουμε όλοι σαν να μην έγινε τίποτα. Η στήριξη του κόσμου είναι επιβεβλημένη και είδαμε στη Λεωφόρο πόσο μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά η απουσία του κόσμου από το πλευρό της ομάδας. Το ήξεραν καλά αυτοί που το προκάλεσαν. Να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν έγιναν ξαφνικά κακοί παίκτες αυτοί που λίγες μέρες πριν μας μάγευαν με την απόδοσή τους. Μια κακή παρένθεση ήταν το ματς με την Κηφισιά και πέρασε. Κάπου το έχουμε και στο DNA μας εμείς στην ΑΕΚ να πρέπει πάντα να περνάμε διά πυρός και σιδήρου για να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό. Αλλά έστω και έτσι, στο τέλος πάντα τα καταφέρνουμε…