Ήμαρτον ρε παιδιά, λυπηθείτε μας. Κάπου το έχετε χάσει. Δεν είναι ότι εμείς που κρατάμε το κεφάλι ταπεινά κάτω είμαστε πεσιμιστές κι εσείς οι μόνοι που πιστεύουν στις δυνατότητες της ομάδας του Μάρκο Νίκολιτς. Είναι ότι αρνείστε να δείτε τη σκληρή πραγματικότητα και παρασύρετε μαζί σας και τους αγνούς οπαδούς της ΑΕΚ που τρέφονται από την ελπίδα που τόσο φτηνά τους πουλάτε. Να τα λέει αυτά ο προπονητής έχουν κάποια αξία. Ψάχνει τρόπους να ανεβάσει την ψυχολογία των παικτών του και να τους κάνει να πιστέψουν ότι μπορούν. Να τα λένε οι παίκτες, πάλι είναι θεμιτό γιατί έτσι προσπαθούν ο ένας να δώσει στήριγμα στον άλλο.
Ότι θα παλέψουν μέχρι τελικής πτώσης δεν το αμφισβητεί κανένας. Αλλά είναι άλλο αυτό και άλλο να μη δείχνεις στοιχεία σεμνότητας και μετριοπάθειας, συμπεριφορά που στην τελική αν δεν σου βγει και πάλι το αποτέλεσμα και δεν έρθει η πρόκριση, θα προκαλέσει την καζούρα των αντιπάλων σου και θα σε ρίξει στα τάρταρα. Όταν είναι να κάνεις το θαύμα δεν προετοιμάζεις τον αντίπαλο και κυρίως δεν τον προκαλείς. Είναι σα να του λες πριν από τον αγώνα: "Κοίτα, πρόσεχε, θα σου τη φέρω εκεί που δεν το περιμένεις". Αν έχεις τα κότσια μπαίνεις μέσα σιωπηλά και χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες και τα φέρνεις όλα τούμπα κάνοντας την Ευρώπη να παραμιλάει. Όπως έγινε το 1976, όταν η ΑΕΚ έκανε το θαύμα των θαυμάτων με τις διαδοχικές προκρίσεις της επί σπουδαίων αντιπάλων φτάνοντας μέχρι τους 4 του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Και όχι τίποτα άλλο, οι παίκτες της ΑΕΚ έχουν και έναν ακόμα στόχο. Τον τελευταίο, που αυτόν πρέπει να τον πετύχουν. Να κατακτήσουν το πρωτάθλημα. Απομένουν πέντε πολύ κρίσιμα παιχνίδια και φυσικά δεν έχει κριθεί απολύτως τίποτα. Ακόμα και εκεί οι αιθεροβάμονες έχουν σπεύσει να ανακηρύξουν την ΑΕΚ πρωταθλήτρια από τώρα χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο μεγάλο κακό της κάνουν. Ή ίσως κάποιοι το αντιλαμβάνονται αλλά το χρησιμοποιούν ως όπλο για να την γκρεμίσουν από τη θέση της. Ο κόσμος είναι διψασμένος για αυτόν τον τίτλο και τσιμπάει. Όμως η ΑΕΚ, αν κατέβει σε αυτά τα παιχνίδια με καταρρακωμένη ψυχολογία εξ αιτίας του διαφαινόμενου αποκλεισμού από τη συνέχεια του Conference League, κινδυνεύει να βρεθεί προ εκπλήξεων.
Έχει να δώσει δύο εξαιρετικά δύσκολα παιχνίδια εκτός έδρας στην Τούμπα με τον ΠΑΟΚ και στη Λεωφόρο με τον Παναθηναϊκό. Ο ΠΑΟΚ, ακόμα κι αν έχει χάσει στη Νέα Φιλαδέλφεια και έχει απωλέσει τις περισσότερες ελπίδες του για να στεφθεί πρωταθλητής, θα το χτυπήσει το παιχνίδι με την ΑΕΚ και για λόγους γοήτρου, αλλά και επειδή θα δίνει τον ύστατο αγώνα για να τερματίσει στη δεύτερη θέση που δίνει το δεύτερο εισιτήριο για το Champions League. Ο Παναθηναϊκός επίσης, δεν θα αντέξει τρίτη ήττα μέσα στη χρονιά από την ΑΕΚ και είναι φυσικό ότι θα λυσσάξει να την κερδίσει. Επίσης, ποιος μας λέει ότι η ΑΕΚ θα καταφέρει να κερδίσει και τα τρία ντέρμπι στην έδρα της με Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό;
Γι' αυτό πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στη σεμνότητα και στη σοβαρότητα με την οποία θα αντιμετωπίσει το κάθε ματς ξεχωριστά από εδώ και πέρα η ΑΕΚ. Πρόκειται για πέντε συνεχόμενους τελικούς και για να πάρει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα πρέπει να τα δει σαν ματς ζωής και θανάτου και όχι με σνομπισμό και αίσθηση ανωτερότητας, όπως αυτή που προσπαθούν απεγνωσμένα να της καλλιεργήσουν οι καλοθελητές τσανακογλείφτες της…

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου