
Αν κοιτάξουμε με προσοχή τις κινήσεις που έχει κάνει η
ΑΕΚ στο μεταγραφικό παζάρι τα τελευταία επτά χρόνια, από την εποχή τού
Ντέμη Νικολαΐδη μέχρι σήμερα, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι κάτι δεν πάει καλά στον τομέα τής επιλογής ποδοσφαιριστών. Τόσο αυτοί που απέκτησε η ομάδα όσο και εκείνοι που απέρριψε, αλλά κι αυτοί που προωθήθηκαν από τις ακαδημίες της, δεν δικαίωσαν όσους είχαν την ευθύνη τής επιλογής τους.
Η οικονομική στενότητα δεν αποτελεί δικαιολογία, αφού υπήρξαν περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που αποκτήθηκαν από άλλες ομάδες με πολύ χαμηλότερο μπάτζετ από αυτό της
ΑΕΚ και αποτέλεσαν επένδυση ενώ ταυτόχρονα πρόσφεραν πολλά περισσότερα από τα όσα δαπανήθηκαν για την απόκτησή τους.
Μεγάλο λάθος και η ατολμία που επιδείχθηκε ώστε να επενδυθούν κάποια χρήματα σε ποδοσφαιριστές οι οποίοι σήμερα αποτελούν μεγάλο κεφάλαιο για τις ομάδες τους.
Παίκτες όπως ο
Τοροσίδης, ο
Ιμπαγάσα σε καλή τότε ηλικία, ο
Σηφάκης, ο
Κέβιν Κονστάντ που δεν αποκτήθηκε με πολύ λίγα χρήματα σαν ελεύθερος από την
Σατορού με αποτέλεσμα να καταλήξει στην ιταλική
Κιέβο και σήμερα να αποτελεί πρώτο στόχο τής
Μίλαν, ο
Πάρα που δεν αποκτήθηκε από τη
Λάρισα, βρέθηκε στην
Ιντεπεντιέντε και χτες πέτυχε δύο γκολ στον τελικό τού
Κόπα Σουδαμερικάνα, ο
Τζαβέλας που τον απέρριψε ο
Ντέμης Νικολαΐδης για...
50 χιλιάρικα, ο
Κουμουρτζί που δεν μας απασχόλησε αλλά πήραμε τον
Ενσαλίβα, ο
Κοβάσεβιτς που διέπρεψε στον
Ολυμπιακό και αντί αυτού φέραμε τον
Ντελίμπασιτς, ο
Μανιάτης που σήμερα φαντάζει πιο εύκολη η περίπτωσή του από ποτέ κι όμως εμείς κοιτάμε τον...
Μεντί για να μη καταχρεωθούμε με το ιλιγγιώδες ποσό των...
700.000, ο
Ζόνας, ο
Βιεντ τον οποίο σήμερα γλυκοκοιτάζουμε πάλι αλλά τσούζει και άλλοι πολλοί. Αντίθετα πληρώσαμε πανάκριβα παίκτες όπως ο
Καπετάνος και ο
Λαγός που δεν μας βγήκαν και δώσαμε ένα καλό συμβόλαιο στον
Αραούχο ο οποίος αποδείχτηκε αντιεπαγγελματίας.
Αν συνυπολογίσουμε την ευκολία με την οποία παραχωρήσαμε παίκτες με όχι ιδιαίτερα μεγάλο τίμημα σε σχέση με την αξία τους (
Κατσουράνης,
Παπασταθόπουλος) αλλά και όσους αφήσαμε ελαφρά τη καρδία να φύγουν γιατί εμείς είμαστε large ως σύλλογος και δεν κρατάμε κανέναν με το ζόρι ακόμα κι αν έχει συμβόλαιο ή αν λήγει το συμβόλαιό του προσπαθούμε να του πετσοκόψουμε τις απολαβές για να υπογράψει νέο (
Δέλλας,
Λυμπερόπουλος,
Σορεντίνο,
Ριβάλντο,
Ράμος), την αστοχία σε ορισμένες αποδεσμεύσεις αφού δεν είχαμε καλύτερες λύσεις για να τους αναπληρώσουμε (
Μόρας,
Σέζαρ,
Μαντούκα) αρχίζει να διακρίνεται ο λόγος που δεν μπορούμε να φτιάξουμε μια ομάδα υποφερτή εδώ και τόσο καιρό.
Από την άλλη ας δούμε τι πήραμε και τι μας βγήκε. Ας βάλουμε εν πρώτοις στον... κουβά όσους πέρασαν και δεν ακούμπησαν:
Μπούρμπος,
Μάλμπασα,
Παουτάσο,
Κρασσάς,
Τσάνκο,
Χετεμάι,
Τόζερ (ότι πήραμε
1,5 εκατομμύριο αποτελεί θαύμα),
Καλόν,
Μανού,
Χέρσι,
Αμπονσά,
Ζεράλντο Άλβες,
Ουντέζε,
Αρουαμπαρένα,
Χουανφράν,
Καμπάνταης,
Βιενγλίνσκι,
Καπετάνος,
Κόντης,
Κυριακίδης,
Αλεξόπουλος,
Σαπάνης,
Πλιάτσικας,
Κονέ,
Κομβολίδης,
Τζωρτζιόπουλος,
Ντελίμπασιτς,
Κουτρουμάνος,
Ράμος,
Παππάς,
Ενσαλίβα,
Ντιουφ,
Μορέτο,
Ασκάρατε,
Μάχο,
Τόφας,
Μπερνς,
Ρίκκα,
Ζορμπάς,
Μπασινάς,
Πελετιέρι,
Λούκατς,
Ενσαμπαμφούμου,
Άρτσε,
Γιαχάγια,
Ιορντάκε,
Γκερέιρο,
Εντίνιο,
Ματεντζίδης,
Σολάκης,
Μαϊστρέλης,
Πατσατζόγλου,
Ιντζόγλου,
Νταντόμο,
Έντερ,
Νασούτι.
Ακολουθούν παίκτες με μέτρια προσφορά:
Βλάνταν Ίβιτς,
Τσιρίλο,
Σοάρες,
Σέζαρ,
Έμμερσον,
Μαντούκα,
Λαγός,
Καφές,
Γκέντζογλου,
Σάχα,
Καράμπελας,
Γιάχιτς,
Ταχτσίδης,
Νέμεθ,
Αργυρίου,
Αραμπατζής,
Λάκης (επιστροφή),
Κωστής (επιστροφή).
Και τέλος παίχτες που έκαναν τη διαφορά:
Κατσουράνης,
Μπρούνο Άλβες,
Ασουνσάο,
Ριβάλντο,
Σορεντίνο,
Ίλια Ίβιτς,
Ζήκος,
Μπλάνκο,
Σκόκο,
Δέλλας,
Λυμπερόπουλος,
Παπασταθόπουλος,
Μαϊστόροβιτς,
Κυργιάκος,
Αραούχο,
Τζιμπούρ,
Μανωλάς,
Μάκος,
Λεονάρντο,
Ντιοπ. Από αυτούς τους
20 ποδοσφαιριστές, τους μόνους που μπορούν να χαρακτηριστούν επιπέδου ΑΕΚ, που δεν μπορεί να τους χαρακτηρίσει λίγους κανείς σε επτά χρόνια, οι
Μπρούνο Άλβες και
Ασουνσάο ήρθαν δανεικοί για ένα χρόνο μόνο, ο
Κατσουράνης και ο
Παπασταθόπουλος πουλήθηκαν, ο
Ριβάλντο πήρε το καπελάκι του και έφυγε, οι
Λυμπερόπουλος και
Δέλλας αφέθηκαν να φύγουν δίχως να τους προταθούν καινούρια συμβόλαια και γύρισαν φέτος στα
36 τους πλέον, ο
Ίλια Ίβιτς και ο
Άκης Ζήκος κρέμασαν τα παπούτσια τους, ο
Σορεντίνο πήγε από... παντόφλα, ο
Κυργιάκος μας άφησε στα κρύα τού λουτρού για τα μάτια τής
Λίβερπουλ (και ποιος δεν θα το έκανε), ο
Μαϊστόροβιτς μας έπεφτε πολύς και ακριβός, ο
Αραούχο την είδε κλεφτοκοτάς κι έστριψε αλά γαλλικά μια νύχτα με φεγγάρι, οι
Μάκος και
Λεονάρντο ακόμα ψάχνονται, ο
Ντιοπ ήρθε με ένα σωρό προβλήματα, ο
Τζιμπούρ για ένα μεγάλο διάστημα έκανε ψυχοθεραπεία, ο
Μπλάνκο έπεσε σε περίοδο αφλογιστίας, ο
Σκόκο είχε το μυαλό του στην αποκατάστασή του και μόνο ο
Μανωλάς δίνει και την ψυχή του για την ομάδα. Μετά απ' αυτά αναρωτιόμαστε τι μας φταίει και στραβά αρμενίζουμε;
Ξέρω ότι θα υπάρξουν πολλές ενστάσεις, ας πούμε παίκτες που κάνουν τη διαφορά οι
Μάκος,
Λεονάρντο; Τους τοποθετώ εδώ γιατί είναι μικροί,
ΑΕΚτζήδες κι ακόμα έχουν πράγματα να δώσουν. Ο
Μάκος ήδη φέτος έκανε την εκτόξευση και με λίγη υπομονή και πίεση πιστεύω θα ακολουθήσει και ο μικρός μάγος.
Επίσης ίσως κακοφανεί που τοποθετώ τον
Αλεξόπουλο στους άνευ ιδιαίτερης προσφοράς παίκτες, όμως δεν θεωρώ ότι πρόσφερε κάτι στην
ΑΕΚ πέραν του ότι όποτε έπαιξε ήταν ψυχάρα.
Υπήρξαν και κάποιοι παίχτες που προϋπήρχαν της εποχής
Νικολαΐδη και φυσικά δεν θα του χρεώσουμε την επιλογή τους αλλά δεν παύουν να κοσμούν κι αυτοί με τη μετριότητά τους το ρόστερ τής
ΑΕΚ την τελευταία επταετία:
Χιώτης,
Μιχαηλίδης,
Γεωργέας,
Μόρας,
Κωστένογλου,
Κάππος,
Πέτκοφ,
Ρούσεφ,
Κωνσταντινίδης.
Ακόμα έχω να αναφέρω μια σειρά από "ταλέντα" που όμως πέρασαν και στη συνέχεια εξαφανίστηκαν όπως είχαν έρθει και να επισημάνω ότι θα έπρεπε να δίνουμε μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτά γιατί ομάδα χωρίς υποδομές δεν έχει πολλές ελπίδες να πάει μπροστά. Μερικοί απ' αυτούς είναι γηγενείς και κάποιοι άλλοι αποκτήθηκαν σε μικρή ηλικία:
Βούλγαρης,
Πορτουλίδης,
Τόσκας,
Τσεβάς,
Στεργιάτος,
Καραμέρης,
Κούτσικος,
Τσαγκαρογιαννάκης,
Μπαρμπούδης,
Φυσέκης,
Χρόνης,
Καλτσάς,
Κωστέλος,
Βαλιάνος,
Κούρκουλας,
Παυλής,
Φερεντίνος,
Κρουσταλλέλης,
Καλαμιώτης,
Καλογέρης,
Βαρσαμάς,
Μαματζόπουλος,
Παπάζογλου,
Παληγεώργος,
Μπαρκόσης,
Βάρσος,
Καραγιάννης,
Μακρόπουλος,
Πάνος,
Αλβάρεζ,
Παπαδόπουλος,
Μοσχονάς,
Λυκούρης,
Αμαραντίδης,
Δαρσίνος,
Μουστάκης,
Φροξυλιάς,
Τσαμουρλίδης,
Νικόλτσης,
Αμπτουραχμάνι,
Φούντας.
Ξέρει κανείς κάποιον απ' αυτούς; Μάλλον όχι. Αυτή ίσως να είναι και η μεγαλύτερη αστοχία τής
ΑΕΚ, μεγαλύτερη ίσως και από τη συγκέντρωση δεκάδων "παλτών" μέσα σ' αυτά τα επτά χρόνια. Εκτός του
Παπασταθόπουλου ούτε
ΕΝΑΣ ποδοσφαιριστής δεν βγήκε από τα σπλάχνα της ή έστω από εκείνους τους πιτσιρικάδες που αγόρασε επενδύοντας πάνω τους για το μέλλον.
Και εδώ για μένα μπαίνουν οι τεράστιες ευθύνες τού
Τόνι Σαβέβσκι, που μπορεί να είναι συμπαθέστατος στις τάξεις των
Ενωσιτών φιλάθλων, αλλά στις
Ακαδημίες δεν είδαμε να παράγεται έργο. Χρεώνεται ακόμα με το τεράστιο λάθος τής απόρριψης του
Λεονάρντο, τον οποίο πληρώσαμε μετά ένα εκατομμύριο για να τον αγοράσουμε (!) και του
Μανωλά, τον οποίο επίσης όχι μόνο αγοράσαμε αλλά εκχωρήσαμε και το
30% των δικαιωμάτων του από πιθανή μελλοντική πώληση στην πρώην ομάδα του, τον
Θρασύβουλα!
Προβληματικό και το τμήμα σκάουτινγκ όλα αυτά τα χρόνια αφού ο
Δημήτρης Μάρκος δεν χρεώνεται με κάποια επιτυχία για παίκτες που έφερε στην
ΑΕΚ, ενώ επί εποχής
Ίβιτς μπορεί να υπήρξαν επιτυχείς κινήσεις όπως αυτές των
Σορεντίνο,
Τσιρίλο, αλλά υπήρξαν και μεγάλες γκάφες. Λάθη θα μου πει κανείς πως κάνουν όλοι. Άλλοτε ηθελημένα, αν κρύβεται από πίσω πιθανό όφελος, όπως το "λαθάκι" τού
Φερέρ να φέρει τον απίθανο
Ασκάρατε, που όλως τυχαίως μάνατζέρ του ήταν ο γιος του. Έχω όμως την αίσθηση πως αν η
ΑΕΚ θέλει να αλλάξει το μέλλον της πρέπει να στελεχώσει τα τμήματα σκάουτινγκ και
Ακαδημιών με ανθρώπους που να διαθέτουν κοφτερό μάτι και μεγάλες γνωριμίες στο διεθνές ποδοσφαιρικό στερέωμα.
Στην περίοδο
Μπάγιεβιτς εκείνο που του χρεώνω δεν είναι οι μεταγραφές από τον
Κουμπάρο αλλά ο συμβιβασμός που έκανε και αποδέχτηκε παίκτες που ήξερε ότι δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στο ειδικό βάρος τής φανέλας τής
ΑΕΚ. Η αγωνία του να αποκαταστήσει τη φήμη του και να γίνει πάλι αποδεκτός από τον κόσμο τής
ΑΕΚ τον οδήγησε σε τραγικά λάθη. Και δεν λαμβάνω υπόψη μου καν τον λανθασμένο τρόπο διαχείρισης του συγκεκριμένου υλικού, μεγάλο μέρος τού οποίου αποτελούσε προσωπική του επιλογή.
Στο διά ταύτα λοιπόν. Τι κάνουμε τώρα; Τα δεδομένα είναι τα εξής: Η στενότητα στον οικονομικό τομέα παραμένει. Το έμψυχο υλικό χρειάζεται οπωσδήποτε μεγάλο ξεσκαρτάρισμα. Ο
Χιμένεθ, σε αντίθεση με τον
Μπάγιεβιτς, επιθυμεί ένα μεγάλο ρόστερ
30 με
32 παικτών. Η διοίκηση εξακολουθεί να στρέφεται σε περιπτώσεις καμένων ποδοσφαιριστών προσδοκώντας μια πιθανή ανάστασή τους, προσβλέποντας και στον πιθανό ποδοσφαιρικό τους εγωισμό. Όποιος πιστεύει ότι η καριέρα του πήρε λάθος δρόμος και είναι διατεθειμένος να παλέψει για να επιστρέψει στο ποδοσφαιρικό προσκήνιο είναι καλοδεχούμενος. Σωστό ή λάθος; Εν μέρει σωστό αν κοιτάξουμε γύρω μας και δούμε ότι και οι αντίπαλοί μας κάπως έτσι κινήθηκαν και αλλού τους βγήκε η συγκεκριμένη επιλογή κι αλλού όχι. Μεγάλο παράδειγμα ο
Σισέ, ο οποίος όμως δεν ήταν και στα εντελώς αζήτητα ξέχωρα που δεν ήρθε τζάμπα και με συμβόλαιο των
100.000.
Περιπτώσεις όπως του
Ροτέν, του
Λουσιέν και του
Ντρπιτς σίγουρα αποτελούν στοίχημα, την έκβαση του οποίου κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα. Τα ανάλογα παραδείγματα του παρελθόντος πάντως με τους
Καλόν,
Αρουαμπαρένα,
Χουανφράν δεν απέδωσαν. Αντίθετα, καλύτερα πήγαν εκείνα των
Ριβάλντο και
Μαϊστόροβιτς αν και οι συγκεκριμένοι δεν ήρθαν σαν καμένα χαρτιά αλλά με συνεχείς παρουσίες σε
Ολυμπιακό και
Βασιλεία, φορτωμένοι με τίτλους και φυσικά τα συμβόλαια που τους πρόσφερε η
ΑΕΚ μόνο συμβόλαια για καμένους δεν ήταν. Από την άλλη είναι σημαντικό η διοίκηση να ξέρει τι θέλει και μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Αποκτώντας ξοφλημένους, δανεικούς και εξελίξιμους είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν πας πουθενά. Χρειάζεται και η υπέρβαση. Μια τέτοια θα ήταν η απόκτηση του
Μανιάτη που θα έλυνε ένα χρόνιο πρόβλημα στα μετόπισθεν της ομάδας και θα έδινε και έρεισμα στον κόσμο ανεβάζοντας την ψυχολογία του. Από 'κει και πέρα μία με δύο περιπτώσεις σαν των δύο
Γάλλων ή του
Κροάτη θα άξιζε να δοκιμαστούν αφού η ποιότητα των συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών είναι δεδομένη. Την ευθύνη για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται ας την πάρει ο
Χιμένεθ που τους δοκιμάζει. Επίσης μια προώθηση κάποιων μικρών από τη δεύτερη ομάδα μάλλον μοιάζει επιβεβλημένη, φτάνει να πάρουν τις ευκαιρίες τους και να μην ανέβουν μόνο και μόνο για να προπονούνται με τους μεγάλους. Η συγκυρία παρέχει αυτή την άνεση αφού η ομάδα δεν ελπίζει πια στο πρωτάθλημα και υπάρχει μπόλικος χρόνος μέχρι τη λήξη του. Ας αποκτηθούν και δυο-τρεις δανεικοί τής απολύτου εμπιστοσύνης τού προπονητή με οψιόν αγοράς το καλοκαίρι και τον
Ιούνιο θα χρειαστούν οπωσδήποτε άλλες δύο θεαματικές κινήσεις τύπου
Μανιάτη και για άλλες θέσεις στις οποίες πονάει η ομάδα. Μόνο έτσι νομίζω ότι υπάρχουν ελπίδες ανάκαμψης για την
ΑΕΚ αφού τα λάθη τού παρελθόντος έχουν μαζευτεί βουνό και μας κυνηγάνε.
Από πλευράς στόχων ας περιοριστούμε φέτος στο κύπελλο, το οποίο πρέπει να κατακτήσουμε οπωσδήποτε για να βελτιώσουμε το πρεστίζ μας και να ανακτήσουμε τη χαμένη μας αυτοπεποίθηση. Αυτός ο δρόμος περνάει αποκλειστικά μέσα από το καινούριο γήπεδο της
Λάρισας όπου θα πρέπει να φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι. Για μένα είναι τα ματς τής χρονιάς για την
ΑΕΚ. Μέχρι να έρθει το επόμενο. Τέλος ας προσπαθήσουμε να προχωρήσουμε έστω ένα γύρο ακόμα στο
Γιουρόπα Λιγκ για τα φράγκα που πρόκειται να εισπράξουμε τα οποία και θα βοηθήσουν πολύ στην ενίσχυση της ομάδας αλλά και για να βελτιώσουμε τη βαθμολογική θέση μας στην ειδική βαθμολογία τής
ΟΥΕΦΑ στην οποία έχουμε κατρακυλήσει πολύ χαμηλά. Κατά τα άλλα να πέσει από τώρα το βάρος μας στο χτίσιμο μιας ομάδας που με την ενίσχυση του καλοκαιριού και με τη σωστή προετοιμασία θα είναι σε θέση τού χρόνου να πρωταγωνιστήσει και να κοιτάξει όλους τούς αντιπάλους της στα μάτια...