Λένε πως φταίει η οικονομική κρίση για την απομάκρυνση των φιλάθλων από τα γήπεδα. Για να δούμε όμως και
κάποιους λόγους που δεν προβάλλονται τόσο πολύ και οι οποίοι έπαιξαν κυρίαρχο ρόλο για να
στρέψει ο κόσμος τις πλάτες του στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Σε ό,τι αφορά
τον Ολυμπιακό δεν χρειάζεται μεγάλη ανάλυση. Όσο τυφλωμένος κι αν είναι ένας οπαδός,
όσο κι αν απενοχοποιεί την ομάδα του και τους παράγοντές της για τις ομορφιές
που κάνουν κάτω από το τραπέζι, είναι τόσο πασιφανής ο τρόπος δράσης τους που
αναπόφευκτα το παίρνει απόφαση ότι υποστηρίζει την πιο σάπια ομάδα του
ελληνικού ποδοσφαίρου. Είναι βαρύ φορτίο αυτό. Δεν αντέχεται εύκολα, όσο κι αν
γίνεται προσπάθεια να εξισορροπηθεί με την συνεχή κατάκτηση εγχώριων τίτλων και
την αδιάλειπτη ευρωπαϊκή παρουσία της ομάδας.
Βέβαια, με
την πάροδο του χρόνου κάπου συνηθίζει ο οπαδός και μεταφράζει την ασυδοσία σε
επίδειξη δύναμης. Με αυτόν τον τρόπο αλλοιώνεται το οπαδικό του DNA και υψώνει ένα τείχος προστασίας γύρω
του, από την γενική κατακραυγή που υπάρχει. Η αλήθεια και το φιλότιμο περνάνε
αυτόματα σε δεύτερη μοίρα. Δεν θα δεχόταν ένας ΑΕΚτζής για παράδειγμα να γίνει
αποδέκτης παρόμοιων συμπεριφορών από την διοίκηση της ομάδας του κι ας του
έταζαν για αντάλλαγμα τη θέση της μόνιμης πρωταθλήτριας για την ΑΕΚ και την
κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι ίδιοι οι οπαδοί της ομάδας θα κατέβαζαν την
διοίκηση που τους ξεφτιλίζει στην κοινωνία. Κι ας λένε οι γαύροι, για να
νιώσουν καλύτερα, ότι οποιασδήποτε ομάδας οι οπαδοί και να ήταν στη θέση τους θα
απολάμβαναν όπως κι αυτοί τις επιτυχίες της ομάδας τους με όποιο τρόπο κι αν
είχαν επιτευχθεί.
Επειδή όμως σε
όλα τα πράγματα υπάρχουν κάποια όρια, όπως και ένα τέλος, έτσι και στην
περίπτωση των γαύρων φαίνεται ότι η κατακραυγή όλων των υπολοίπων φιλάθλων
κάπου τους ταρακούνησε. Πέρασαν μια μακρά περίοδο κάτω από τις φασιστικές
συμπεριφορές του Κόκκαλη, αλλά τους είχε τρελάνει η γλύκα της απόλυτης
κυριαρχίας της ομάδας τους, όμως τούτη τη φορά ο καινούριος πρόεδρος το
παραξήλωσε. Ούτε καν τα προσχήματα δεν φρόντισε να κρατήσει για να περισώσει
τουλάχιστον το όποιο φρόνημα είχε παραμείνει αλώβητο στο στρατόπεδο των οπαδών του
Ολυμπιακού. Είναι βλέπετε και ο διεθνής τύπος, που δεν έχει προφανείς λόγους, όπως
ίσως πίστευαν οι γαύροι φίλαθλοι ότι είχε ο εγχώριος -παρότι ελεγχόμενος σε
βαθμό κακουργήματος από τον πρόεδρό τους- να ξεφωνίσει τον Μαρινάκη και την
κομπανία του για τις δολοπλοκίες τους και τον μηχανισμό ελέγχου που έστησαν για
να ελέγξουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Κι έτσι, το μεγαλύτερο μέρος των φιλάθλων
άρχισε σιγά-σιγά να αποστασιοποιείται από την κωμωδία που πρέσβευε η τάχα μου
ανίκητη ερυθρόλευκη ταξιαρχία. Εκείνα που έμειναν είναι κάτι ακατοίκητα ουγκ,
κάτι ζόμπι του ποδοσφαίρου, τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν πάνε στο γήπεδο για να
δουν ποδόσφαιρο αλλά για να κανιβαλίσουν. Άρα δεν τους ενδιαφέρει και τι
διαδραματίζεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Σε ό,τι αφορά
τις άλλες ομάδες τώρα. Απογοήτευση υπάρχει και στον Παναθηναϊκό, όχι όμως και
μαζική φυγή των φιλάθλων του. Αντίθετα παρατηρείται τελευταία μια συσπείρωση
που την δημιουργεί η ελπίδα πως κάτι μπορεί να καταφέρει η ομάδα τους, ειδικά
τώρα που ακούγεται δυνατά ο ρόγχος από το ξεψύχισμα του αιωνίου αντιπάλου τους.
Βέβαια, την κατάσταση την σώζει η επιστροφή στην Λεωφόρο, όπου λόγω της περιορισμένη
χωρητικότητας δεν γίνεται τόσο έντονη η απουσία μεγάλου μέρος των οπαδών της ομάδας.
Απογοήτευση
κυριαρχεί και στον ΠΑΟΚ παρά την διατήρησή του στην πρώτη θέση της βαθμολογίας.
Η Τούμπα σε τίποτα δεν θυμίζει παλαιότερες εποχές. Φαντάζει αδιανόητο να είναι
ο ΠΑΟΚ πρώτος και η Τούμπα να έχει με το ζόρι 6 με 7 χιλιάδες θεατές. Εδώ είναι
άλλα τα κριτήρια. Περισσότερο έχουν να κάνουν με τη διοίκηση και την ελλιπή
ενίσχυση της ομάδας αλλά και με το ποδόσφαιρο που βλέπουν να τους προσφέρει ο
σημερινός ΠΑΟΚ. Σε κάθε αγωνιστική η καρδιά τους πάει στην Κούλουρη μέχρι να
καταφέρει η ομάδα τους να κερδίσει σαφώς υποδεέστερους αντιπάλους, ενώ δεν
είναι λίγες οι φορές που υπέστη ταπεινωτικές ήττες, όπως στην Ξάνθη και στα
Γιάννινα.
Από εδώ και
κάτω παρακολουθούμε τη μεγάλη έξοδο των φιλάθλων από τα γήπεδα. Στον Πανιώνιο
για παράδειγμα, τι να πάει να δει ο υπερήφανος Νεοσμυρνιώτης φίλαθλος; Την
ομάδα που αγάπησε να ανοίγει τα πόδια της σύμφωνα με τις επιταγές του μεγάλου
κρυφού αφεντικού της; Ντροπή νιώθει ο κόσμος και θα πρέπει να είναι και
ευχαριστημένοι οι διοικούντες που δεν τους έχουν πάρει ακόμα με τις λεμονόκουπες.
Λίγο-πολύ μοιάζει η κατάσταση με εκείνη που επικρατεί στους οπαδούς του Ολυμπιακού.
Η αφετηρία είναι η ίδια και στις δύο περιπτώσεις. Ντροπή, ξεφτίλα και οργή
ανακατεμένες. Πάνω-κάτω η ίδια εικόνα εμφανίζεται σε όλα τα παραρτήματα. Όσες
ομάδες δέχτηκαν να δεθούν πίσω από το άρμα του μεγάλου αφέντη, έφτασε η ώρα να
υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους. Να τις ονομάσω μία-μία; Όλοι τις ξέρουμε.
Μ' αυτά και
με άλλα το προϊόν συνεχώς απαξιώνεται. Ψάχνονται τάχα στην Σούπερ Λιγκ να βρουν
τα αίτια της οικονομικής καθίζησης των περισσοτέρων ομάδων του συνεταιρισμού. Ψάχνονται;
Αηδίες. Όλοι ξέρουν και σφυρίζουν αδιάφορα. Ο χοντρός έφτιαξε την ομάδα του
διαλύοντας ταυτόχρονα το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ας το παραδεχτούν.
Και το πράγμα
δεν τελείωσε εδώ, αν έτσι νομίζουν. Η Nova και
ο ΟΠΑΠ, από πέρυσι τους έδωσαν ένα δείγμα από τα όσα πρόκειται να
επακολουθήσουν. Και όσο θα πέφτει η ποιότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου και όσο
πιο αναξιόπιστο θα γίνεται αυτό, θα μειώνονται και περισσότερο οι χορηγίες από τους
δύο αυτούς εναπομείναντες αιμοδότες του. Και είναι ξεκάθαρο ότι με τα λίγα που
θα παίρνουν πλέον, μικρές ομάδες που δεν προσβλέπουν στις εισπράξεις τους και
που δεν έχουν άλλα έσοδα, ούτε από ευρωπαϊκά παιχνίδια, ούτε από χορηγίες και
από διαφημίσεις, θα πλησιάζουν μέρα με τη μέρα ολοένα πιο κοντά στο τέλος τους.
Όπως έγινε με τη Νίκη Βόλου, τον Άρη, τον Πανηλειακό, τη Δόξα Δράμας, αλλά και
με τον ΟΦΗ και τον Πανιώνιο που περιμένουν ήδη τη σειρά τους…
