Ο άρρωστος έχει πολλά κοινά σημεία με τον κερατά. Το πρώτο είναι ότι, συνήθως, το μαθαίνει κι αυτός τελευταίος. Το δεύτερο είναι ότι, ενώ το υποψιάζεται το κακό συμβάν, ζει με την ελπίδα πως δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει σ' εκείνον. Έπειτα, ακόμα και την ώρα της επιβεβαίωσης, πιστεύει ότι κάτι θα γίνει την τελευταία στιγμή και θα διαψευστούν τα κακά μαντάτα. Μια λάθος διάγνωση, ένα μπέρδεμα στις εξετάσεις, όπως και μια λάθος πληροφόρηση για την σκορδόπιστη ή έστω μια μεταμέλεια από πλευράς της. Μια ειλικρινής συγγνώμη με ταυτόχρονους όρκους περί μη επανάληψης του κερατώματος. Είπαμε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Το κακό είναι πάντως ότι δυστυχώς πεθαίνει στο τέλος κι αυτή, έστω και τελευταία. Κι αφού πεθαίνει η ελπίδα είναι λογικό να πεθαίνουν και ο έρωτας, ο γάμος, η φιλία, τα όνειρα και η ανθρωπιά, όπως στο τέλος πεθαίνει και ο ίδιος ο άνθρωπος, είτε γιατί αρρώστησε, είτε επειδή τον συμπλήρωσε τον κύκλο του πάνω στη χωματόμπαλα που ζούμε.
Πόσο τραγικό όμως
να πεθαίνουν όλα τα ωραία πράγματα και μαζί μ' αυτά και όσοι τα βιώνουν και να μη
μπορούν να πεθάνουν κάποια άλλα και να παραμένουν για πάντα ζωντανά σαν ζόμπι της
αποκάλυψης, παιδεύοντας όσους από εμάς εξακολουθούμε να ζούμε ανάμεσά τους. Και
η πρώτη που δεν πεθαίνει ποτέ είναι η βλακεία! Δεν πεθαίνουν επίσης η έπαρση, ο
σταρχιδισμός και το παπατζηλίκι. Μεταξύ εκείνων που αρνούνται να πεθάνουν βρίσκονται
και η ματαιοδοξία, ο εγωισμός και η ρουφιανιά. Αθάνατα παραμένουν ακόμα η
φιλαργυρία, το μίσος, ο φανατισμός και η αρχομανία. Πω, πω ρε πούστη μου,
πήξαμε στην αθανασία αν δεν το έχεις καταλάβει. Και τώρα; Αν αποφασίσει κανείς
να σκοτώσει κάτι απ' όλα αυτά τι ποινή κινδυνεύει να εισπράξει; Ισόβια ή εις
θάνατον; Παίζει πουθενά η περίπτωση να του αναγνωριστούν ελαφρυντικά όπως ο
βρασμός ψυχής ή η νόμιμη άμυνα; Μπορεί να ελπίζει ποτέ στην απονομή χάριτος;
Ο "τα πάντα εν σοφία εποίησε" τι γνώμη να έχει επί του θέματος; Όλα καλώς
καμωμένα; Απιστία, ρουφιανιά, αρρώστια, αρχομανία, παπατζηλίκι, έπαρση, ματαιοδοξία,
φιλαργυρία, φανατισμός και βλακεία όλα δεμένα μέσα στο ίδιο τσουβάλι να
παλεύουν σε μια αέναη και σκάρτη αιωνιότητα; Και ο έρωτας, ο γάμος, η φιλία, τα
όνειρα, η ελπίδα, η ανθρωπιά να πηγαίνουν περίπατο με ένα απλό φύσημα του ανέμου; Δεν το
λες και ποίηση αυτό. Πιο πολύ με εκποίηση μου μοιάζει. Ένα σκάρτο οικοδόμημα
φτιαγμένο από ακατάλληλα υλικά που έκλεισε μέσα του ό,τι πιο τερατώδες,
προσφέροντάς του την αιώνια ασφάλεια και αφήνοντας απ' έξω ό,τι πιο όμορφο και
πιο κοντά στον ιδανικό άνθρωπο περιλάμβανε η δημιουργία…
