Είναι εντελώς
τρελό αυτό που έχει συμβεί στον Ολυμπιακό και μάλιστα όχι μία αλλά δύο φορές.
Μέσα στον γνωστό βόθρο του λιμανιού, μέσα στη δυσωδία και ανάμεσα στα περιττώματα,
την ψαρίλα και στα τρωκτικά, κατάφεραν να βρεθούν και να επιβιώσουν, χωρίς μάλιστα
καθόλου να λερωθούν, να βρωμίσουν ή να
χάσουν τη λάμψη τους, δυο αληθινά διαμάντια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ο
Ερνέστο Βαλβέρδε και ο Μίτσελ. Κύριοι και οι δύο με όλη τη σημασία της λέξης,
ποτέ δεν προκάλεσαν αντίπαλο και κατάφεραν να παραμείνουν αγαπητοί σε όλους τους
Έλληνες φιλάθλους, παρά τη σαπίλα που ανέδυε η ομάδα στην οποία εργάζονταν
καθώς και το περιβάλλον μέσα στο οποίο δούλεψαν με συνέπεια και εργατικότητα.
Ο Ολυμπιακός
και κατ' επέκταση το ελληνικό ποδόσφαιρο, μόνο κέρδη αποκόμισαν από αυτές τις δύο
συνεργασίες. Και είναι κρίμα μια διοίκηση ενός συλλόγου που, καλώς ή κακώς,
εκπροσωπεί μόνιμα τη χώρα μας στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, να μη μπορεί να
ξεχωρίσει δύο γαϊδουριών άχυρα και να αποδίδει την δική της αποτυχία στον
προπονητή που μέσα σε δύο χρόνια κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα του στη
μεγαλύτερη ευρωπαϊκή πορεία της από την ίδρυσή της. Όταν αυτή η διοίκηση
ξεπουλούσε τους καλύτερους παίκτες της ομάδας σωρηδόν και τους αντικαθιστούσε
με άλλους, αμφιβόλου αξίας και ο προπονητής, παρά το σοκ που είχε προκληθεί στον
σύλλογο, κατάφερνε να τον ξαναστήσει από την αρχή και να διεκδικεί το μερίδιο
που του αναλογούσε ανάμεσα στα μεγαθήρια της Ευρώπης, τότε σίγουρα δεν είναι ο
προπονητής εκείνος που πρέπει να αλλάξει.
Αλλά αυτά
είναι ψιλά γράμματα για τον άρχοντα του λιμανιού. Κάποιος έπρεπε να την πληρώσει
για να εκτονωθεί η συσσωρευμένη οργή και απογοήτευση των οπαδών της ομάδας. Άμα
όμως είναι στρεβλός ο τρόπος που σκέφτεται ένας ηγέτης τη στιγμή που βρίσκεται
σε πανικό, είναι δεδομένο ότι το ένα λάθος του θα διαδέχεται το άλλο. Διότι ο
κόσμος του Ολυμπιακού μόνο με καλό μάτι δεν είδε την απομάκρυνση του Μίτσελ. Με
τόσα συσσωρευμένα προβλήματα στο κεφάλι του πλέον ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, με
τόσες ανοιχτές υποθέσεις με την δικαιοσύνη, αδυνατεί να σκεφτεί λογικά και να πάρει
ήρεμες και σωστές αποφάσεις. Και ίσως, εδώ που τα λέμε, να μη τους άξιζαν τέτοιοι κύριοι προπονητές σαν τον Μίτσελ και σαν τον Βαλβέρδε. Είναι αλήθεια ότι δεν ήταν για τα μούτρα τους. Δεν ταίριαζαν τα χνώτα τους. Ποτέ δεν μπόρεσαν να τους μαγαρίσουν με την απαίσια μυρωδιά τους για να τους μοιάζουν. Αυτοί χρειάζονται ανθρώπους των υπονόμων, που να διαθέτουν το ίδιο DNA με το δικό τους. Να είναι ποτισμένοι με την ίδια βρώμα.
Και να κάνω
μια πρόβλεψη εδώ. Η επιλογή του Βίτορ Περέιρα για τον πάγκο του Ολυμπιακού θα
αποδειχτεί χειρότερη και από εκείνη του Ζίκο μα και του συμπατριώτη τού
Περέιρα, του Ζαρντίμ -ο οποίος μόνο κακός προπονητής δεν ήταν- κι αυτό επειδή
το πρόβλημα του Ολυμπιακού ποτέ δεν ήταν η παρουσία καλού προπονητή στον πάγκο
του. Ειδικά στις εγχώριες διοργανώσεις -το είχε πει και ο ίδιος ο Κόκκαλης
τότε- ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται καν προπονητή. Τώρα ειδικά που διαθέτει και Θεοδωρίδη
και Καράπαπα τι να τον κάνει τον προπονητή; Άσε που από πίσω υπάρχει -σαν χρυσή
εφεδρεία- και ο Νίκος Αλέφαντος.
Στην Ευρώπη
είναι που ένα καλό όνομα στον πάγκο μπορεί να βοηθήσει, περισσότερο στον
επικοινωνιακό τομέα και κατά δεύτερον στην παρουσίαση μιας αξιόμαχης ομάδας
ικανής να μην καταρρεύσει από τα πρώτα παιχνίδια που θα δώσει. Και ο Ολυμπιακός
μπορούσε με τον Μίτσελ στον πάγκο να διεκδικήσει εκείνο που του αναλογεί σε
Ελλάδα και Ευρώπη. Με τον Περέιρα μάλλον δυσκολεύουν παρά απλοποιούνται τα
πράγματα. Ο καιρός θα δείξει αν έχουμε δίκιο όλοι οι άλλοι ή ο Μαρινάκης. Προς το
παρόν ας αποχαιρετίσουμε κι εμείς μαζί με τους σαλεμένους γαύρους, έναν ακόμα
κύριο, τον Μίτσελ, που κόσμησε με την παρουσία του το ξεφτιλισμένο μας πρωτάθλημα…
